Trudno dostrzec go na przerwach, gdyż nie lubi robić wokół siebie zamieszania. Po prostu „nie wadzi nikomu”, jak ten Paweł z wiersza A. Fredry pt. „Paweł i Gaweł”, w którego wcielił się w czasie szkolnego przedstawienia pt. „Śluby z Fredrą”. Wprawdzie trzyma się nieśmiało w cieniu i „nie pcha na afisz”, jednak bez jego małych ról nie byłoby szkolnych spektakli. Stworzył niezapomnianą kreację Dyndalskiego w jednej z najzabawniejszych scen „Zemsty”. Dzięki niemu nie jeden uczeń zapamięta list dyktowany mu przez Cześnika i jego słynne słowa: „Bardzo proszę …mocium panie…”. W „Panu Geldhabie” natomiast był posłusznym kamerdynerem, który z typowym dla siebie spokojem rozstawiał na stole „rodowe śrebra”, a „resztki wina zlewał do jednej butelki”. Na swoim koncie ma jeszcze jedną rolę: to rola śpiocha, amatora pająków i mało rozgarniętego diabła Marbuliusa z przedstawienia pt. „Zapomniany diabeł”. Wszyscy zapewne pamiętają, jak uspokajał swojego „Szefa” słowami „Dżdżowniczkę, proszę”. Małe role, ale ważne – tak można określić wszystkie jego kreacje.

Hubert ponadto lubi futbol. Przez dwa sezony pełnił funkcję sędziego technicznego w zambrowskiej „Olimpii”. Piłka nożna relaksuje go i odpręża. Lubi też podróże. Zwiedził wiele miejsc w naszym kraju, a także podróżował po Chorwacji, był w Czechach, na Węgrzech i na Litwie. Poza tym jest otwarty na ludzi i zwierzęta. Chętnie pomaga, jednak się z tym nie obnosi. Jedynym, czego unika naprawdę, jest sprzątanie. Z uśmiechem kończy szkolną przygodę i z pewnością ruszy w nową, ekscytującą drogę.

Życzymy mu powodzenia na maturze i niegasnącej energii w realizacji marzeń.

B. Pietranik